Door:
Eva Nakato

8 juni 2020

Categorieën

Tags

Alleenstaande vaders zijn in tegenstelling tot alleenstaande moeders een nieuw fenomeen in Oeganda. Met de komst van de moderniteit zijn sommige vaders voor de uitdaging gesteld hun kinderen eigenhandig op te voeden. Maar kunnen ze dat wel? Lees de eerste column van onze nieuwe columnist Eva Nakato.

Eva Nakato (foto Mark Williams Wasswa)

Na een aantal jaren in de diaspora besloot Isaac Rucci, een zakenman en voorzitter van de vereniging voor Oegandese gospelartiesten, naar zijn thuisland terug te keren. Hij was samen met zijn dochters, de ene net twee geworden en de ander was vier, en hoopte dat zijn vrouw vlug zou volgen. Maanden later begon hij afspraken en vergaderingen na vier uur ’s middags af te zeggen, zodat hij langer bij zijn dochters kon zijn.

Het daagde hem eindelijk: hij was op het alles veranderende pad van het alleenstaand vaderschap beland. Hij hoorde nu de hiaten in te vullen die de afwezige moeder had achtergelaten; met zijn dochters spelen, hun bezoek aan de kapper niet vergeten, het avondeten klaarmaken, ’s nachts opstaan om de jongste te voeden en met hen praten over hoe hun lichaam verandert, als ze opgroeien.

Nieuw fenomeen

In mijn land Oeganda is de alleenstaande vader een vrij nieuw fenomeen. Het was altijd aan de moeder om de kleine kinderen te verzorgen. Zelfs als ze waren verlaten door hun moeder, bracht men hen meteen onder bij een tante. Maar met de komst van de moderniteit zijn sommige vaders voor de uitdaging gesteld hun kinderen eigenhandig op te voeden, van wie Isaac Rucci een goed voorbeeld is.

Andersom waren de meeste moeders zonder twijfel daartoe in staat bij afwezigheid van de vader. De grote prijsvraag is nu: kunnen de vaders het ook? Kunnen ze de moeders verslaan in de wereld van het opvoeden? Tijd om het uit te zoeken.

In een traditioneel Afrikaanse omgeving was de rolverdeling tussen de seksen helder. Van de vrouw werd verwacht dat ze het huishouden deed; water en brandhout halen, koken en de kinderen wassen en aankleden. De man moest zorgen voor het voedsel en de veiligheid. Opgesomd: de kinderen waren vaker bij hun moeder dan bij hun vader. Is dat een antwoord op de vraag waarom alleenstaande vaders eerder de krant halen dan alleenstaande moeders?

Nooit instorten

Om de een of andere reden verwacht de Afrikaanse samenleving veel van de vrouw. Guma makazi is een Loegandees gezegde dat het uitdrukt: dat een vrouw altijd sterk moet zijn, dat je als Afrikaanse vrouw nooit hoort in te storten, zelfs niet in een levensgevaarlijke situatie. Oké, nu weten we waarom er zoveel succesverhalen zijn over alleenstaande vrouwen en hun kinderen!

Goed zo! Goed zo! En nu stellen we ons voor hoe een gewone dag van een alleenstaande vader op het platteland van Oeganda eruitziet. Hij staat vroeg op, om vijf uur. De eerste halte is de keuken, om het ontbijt te maken, dat de kinderen daar zullen vinden voordat ze naar school gaan. Tot zijn schrik is er geen druppel water meer te vinden; de kinderen hebben ermee gedoucht voordat ze gingen slapen. Hij peinst over een oplossing, de meest dichtbije waterbron is een put vijf kilometer verderop. Hij kijkt om zich heen en ziet dat de opslagplaats voor hout leeg is. Ineens begint het buiten te miezeren. Zijn hartslag gaat omhoog, terwijl er kleine zweetdruppeltjes op zijn gezicht verschijnen. Nou, wat zal de man vervolgens doen, nu de guma makazi-goden duidelijk niet voor hem zijn bedoeld? Dat mag jij zelf bedenken!

Een laatste punt, een kwestie van kinderbijslag. Er waren zorgwekkende berichten over sommige alleenstaande moeders die hun kinderen strategisch inzetten om hun ex-partners meer geld afhandig te maken, om hun eigen verspillende levensstijl te financieren. Kan een man de moeder van zijn kinderen ook zorgeloos tot een bijdrage verplichten?

Dat is het dilemma voor de Afrikaanse man: hij is opgevoed tot broodwinner van het gezin. Zijn vroegere geliefde om alimentatie vragen zou betekenen dat zijn relevantie als man volstrekt zou verdwijnen. Hij verwacht te worden uitgejouwd door niet alleen zijn medemannen, maar ook door de vrouwen, als hij het ondenkbare deed. Dus hem resteert niets anders dan zich ‘te vermannen’ en de last te dragen. Wel, hij heeft het zelf zover laten komen!

Alle heisa terzijde: hulde voor de alleenstaande vaders die hun best doen de door afwezige moeders ontstane leegte op te vullen. Het is tenslotte beter één ouder te hebben dan geen!

Eva Nakato is activiste op het gebied van HIV/Aids en seksueel geweld. Daarnaast is ze peer mentor, actrice en oprichter van Aiden Crafts, een start-up op het gebied van kunst en handwerk. Voor haar jongerenwerk werd Nakato in 2019 onderscheiden met de Youth Service Award in Nairobi. Je kunt Aiden Crafts volgen op Facebook en Instagram.

Foto alleenstaande vader met kind: Martha Nalukenge

‘Het optimistische can do-toontje is ongepast’

Door Marlies Pilon | 29 juni 2022

In aanloop naar het grote debat over de nieuwe beleidsnota van minister Schreinemacher, op 30 juni, vraagt Vice Versa drie door de wol geverfde ontwikkelingsexperts alvast om een eerste reactie. Wat vinden Bram van Ojik, Paul van den Berg en Rina Molenaar ervan?

Lees artikel

Als ‘doen waar je goed in bent’ omslaat in zelfgenoegzaamheid

Door Stef Smits | 28 juni 2022

In dit opiniestuk becommentarieert Stef Smits van IRC de beleidsnota van minister Schreinemacher vanuit het waterperspectief, een thema waarin Nederland zegt te excelleren – maar slachtoffer worden van het eigen succes ligt op de loer, waarschuwt Smits. Het is tijd voor ‘nieuwe waterambities’, stelt hij.

Lees artikel

Lessen van Liesje: oftewel, hoe een gebrekkig inzicht in wereldproblemen kan leiden tot een weinig samenhangende visie

Door Ruerd Ruben | 27 juni 2022

Vandaag is het aan Ruerd Ruben om de nota van minister Schreinemacher van commentaar te voorzien. Ruben merkt een gebrekkig inzicht in de wereldproblemen op en zet er cijfers tegenover. Werk aan de winkel.

Lees artikel