Door:
Hans Beerends

26 juli 2022

Categorieën

Tags

Om welke maatschappelijke problemen maakt ‘de jeugd van tegenwoordig’ zich druk? Actieveteraan Hans Beerends ging naar een bijeenkomst in Spui 25 en zag dat jongeren een visie zoeken die veraf staat van de in hun ogen idealistische naïviteit, maar ook veraf van de in hun ogen huidige gelatenheid en pessimisme.

Als de ouderen vroeger, en dan denk ik aan de jaren vijftig, het hadden over ‘de jeugd van tegenwoordig’, dan werd dat gezegd op een wat misprijzende manier. Die jeugd was in hun ogen brutaal, luisterde niet naar wijze raad en hard werken was er ook niet meer bij.

Als de huidige ouders schouderophalend praten over ‘de jeugd van tegenwoordig’, dan bedoelen ze niet langer dat die jeugd brutaal is. Integendeel! In hun hun ogen is de jeugd veel te braaf en volgzaam. Opstandig zijn is er niet meer bij en ze zijn nog maar in eén ding geïnteresseerd: consumeren en carrière maken.

En inderdaad: de huidige twintigers hebben minder belangstelling voor politiek, zijn veel minder activistisch dan hun ouders en grootouders, en voegen zich zonder veel gemopper in de huidige maatschappelijke situatie.

Wat voelen ze, wat denken ze, hoe zien zij hun toekomst, waar maken ze zich nog druk over? Over dat thema had de Universiteit van Amsterdam op 5 Juli een open studieavond georganiseerd op Spui 25 in Amsterdam. De sociale wetenschappers Dennis Kersten en Peter Verstraten hadden een analyse gemaakt van het huidige denken, onder andere op basis van uitspraken van jongeren op Instagram, Twitter en Tik Tok.

Niet te serieus

Zij kwamen tot de ontdekking dat jongeren zich nog wel bezorgd maken over het klimaat, en over de toenemende kloof tussen rijk en arm, maar dat niet of weinig vertalen in harde politieke acties of druk op de overheid.

Als ze al ergens aan meedoen, dan mag het niet te serieus lijken. Actievoeren met een knipoog, noemde Kersten dat. Ik wil me wel inzetten voor een duurzame samenleving, zo hoorde ik een millennial zeggen, maar ik hoor heus niet bij die milieugekkies. Zijn vriendin voegde daaraantoe: ‘Ik kom op voor mijn recht als vrouw, maar feminisme is iets van mijn oma.’

Hans Beerends en zijn vriendin Anke op de klimaatmars van 19 juni in Rotterdam

Kersten en Verstraten noemden dat ‘meta-modernisme’, een term waar ik niet eerder van gehoord had. Volgens deze sociale wetenschappers willen jongeren niets weten van het sociaalliberale ‘linkse’ optimistische denken van de jaren zestig en zeventig (de modernistische visie), maar leggen ze zich ook niet neer bij de pessimistische reactie daarop van de jaren tachtig (de zogeheten postmodernistische visie).

En zo schommelen ze heen en weer tussen het aarzelend toch willen geloven in de grote positieve toekomstverhalen van het modernisme en het (on)geloof over de totale afbraak van die verhalen door postmodernistische filosofen en politici.

Ongeloof

Politiek vertaalde dat ongeloof in de verhalen van de jaren zestig en zeventig zich in het kabinet Lubbers 11 in 1987 wat zich uitdrukkelijk een ‘no nonsens’ kabinet noemde en in de Den Uyl lezing van Wim Kok in 1995 waarin hij afstand nam van het sociaaldemocratische positieve toekomstbeeld en het afwerpen van deze ideologische veren ervaarde als een bevrijding. Wat overblijft, zowel links als rechts, is een pragmatisch zo je wilt realistisch overheidsbeleid.

Onze premier Mark Rutte is daar duidelijk in. Een visie, zo vertelde hij, is als ‘een roze olifant’. Het belemmert je zicht op de werkelijkheid. En daarover heen grappend: ‘Wie last heeft van een visie, moet naar de oogarts.’

Jongeren kunnen daarover nog wel glimlachen maar dit visieloze beleid is ook voor hen weinig inspirerend. Zo zweven ze heen en weer tussen modernisme en postmodernisme. Waar deze twintigers zich wel van bewust zijn is het gegeven dat over 20 jaar, als zij 40 zijn, er een groot klimaatprobleem zal zijn tenzij er een duidelijk ander beleid komt. Wat zij zoeken is een visie die ver af staat van in hun ogen idealistische naïviteit maar ook veraf van de in hun ogen huidige gelatenheid en pessimisme. Een tussenweg dus. Ben benieuwd wat daar uitkomt

Hans Beerends (1931) is publicist en activist. Hij schreef een reeks boeken over de geschiedenis van mondiale solidariteit in Nederland en was medeoprichter van de Wereldwinkels.

Jeugdige tips voor de Afrika-strategie

Door Tess Vanacker | 12 augustus 2022

Een generatietoets, flexibele fondsen voor jongerenorganisaties en vooral geen kindertafels meer. Zomaar een paar ideeën die onlangs tijdens een jongerenpanel op de Afrikadag zijn geopperd – en vandaag, 12 augustus, is het de Internationale Jongerendag en tijd voor een terugblik van Tess Vanacker, beleidsmedewerker bij  Amref Flying Doctors. Dit jaar zet de VN het thema ‘intergenerationele solidariteit’ in de kijker.

Lees artikel

‘Die mannelijke dominantie is zó verankerd en nog steeds ontzettend overheersend’

Door Marc Broere | 01 augustus 2022

Het in Oeganda gevestigde Akina Mama wa Afrika is betrokken bij drie strategische partnerschappen met Nederlandse organisaties en de Nederlandse overheid. Een gesprek met directeur Eunice Musiime over haar ervaringen en over ontwikkelingen binnen het vakgebied. ‘Volg landen als Canada en Zweden en kom met een feministisch buitenlandbeleid – dat zou daadwerkelijk een moedig statement zijn.’ Die laatste wens is ondertussen in vervulling gegaan.

Lees artikel

De jeugd van tegenwoordig

Door Hans Beerends | 26 juli 2022

Om welke maatschappelijke problemen maakt ‘de jeugd van tegenwoordig’ zich druk? Actieveteraan Hans Beerends ging naar een bijeenkomst in Spui 25 en zag dat jongeren een visie zoeken die veraf staat van de in hun ogen idealistische naïviteit, maar ook veraf van de in hun ogen huidige gelatenheid en pessimisme

Lees artikel